خلاصه خبر
شرکت های چندملیتی معمولا تصمیم های مهم را در دفتر مرکزی می گیرند و مناطق دیگر را دیرتر در جریان می گذارند. این کار باعث می شود استراتژی شرکت بر اساس نزدیکی جغرافیایی به مرکز شکل بگیرد، نه بر اساس دانش محلی. یک مطالعهٔ ۱۵ ماهه روی بیش از ۱۵۰ رهبر از آمریکا، اروپا، آسیا و خاورمیانه نشان داد که این مشکل دو راه حل سیستمی دارد: اول اینکه جهت تصمیم گیری را برعکس کنند تا ابتدا تیم های محلی مسئله را تعریف کنند و بعد دفتر مرکزی وارد شود. دوم اینکه جریان اطلاعات دوطرفه و منظمی بین مرکز و مناطق ایجاد کنند تا بینش های میدانی زودتر به دست تصمیم گیران برسد.
این تغییرات باعث می شود کیفیت تصمیم ها بالاتر برود، دوباره کاری کم شود و رهبران مناطق دورتر احساس ناامیدی نکنند. متا و مدیورا هلث نمونه هایی از شرکت هایی هستند که با معکوس کردن فرایند تصمیم گیری موفق شده اند. همچنین ایجاد گروه های کاری بین منطقه ای و کانال های ساده برای ارسال ایده ها می تواند شکاف اطلاعاتی را کم کند.
تحلیل پیمان امیدی، متخصص دیجیتال مارکتینگ و مشاور کسب و کار


پیمان امیدی
متخصص دیجیتال مارکتینگ و مشاور کسب و کار
علت اصلی این مشکل در تمرکز بیش از حد تصمیم ها در دفتر مرکزی نهفته است. وقتی تصمیم گیری از مرکز شروع می شود، حتی اگر از مناطق نظرخواهی شود، اثر «لنگر انداختن» باعث می شود ایده های اولیه مسیر بحث را تعیین کنند. این یعنی هرچه فرد دورتر باشد، شانس کمتری برای شکل دادن به گزینه ها دارد. مناطق زمانی هم این وضعیت را بدتر می کنند: رهبران در شرق آسیا یا خاورمیانه معمولا بعد از بیدار شدن می بینند که تصمیم گرفته شده است.
پیامدهای این عدم تعادل عبارتند از: ۱) نادیده گرفته شدن تخصص محلی که باعث شکست محصولات (مثل دستگاه قلبی مدیورا در آسیا) می شود. ۲) دوباره کاری و هدر رفت منابع چون استراتژی ها بعدا باید اصلاح شوند. ۳) ناامیدی و خروج نیروهای بااستعداد از مناطق دورتر. همچنین ۴) از دست دادن فرصت های بازار (مثل روند موبایل فود که دفتر مرکزی زود متوجه نشد).
برای حل این مشکل، دو رویکرد سیاست پیشنهادی وجود دارد: معکوس کردن جهت تصمیم گیری یعنی اجازه بدهیم تیم های محلی ابتدا مسئله را تعریف کنند و دفتر مرکزی بعدا نظارت کند. این کار نیازمند پرسش هایی است که مشخص کند چه موقع می شود اختیار داد و چه موقع نه. دوم مهندسی جریان اطلاعات با ابزارهایی مثل نظرسنجی های هفتگی، گروه های کاری بین منطقه ای و داتاستاندارد که اطلاعات خط مقدم را به موقع به مرکز می رساند تا اولویت ها را شکل دهد. این داستان ها مانند پروژه شاکتی یونیلور نشان می دهد که داده های میدانی زودتر می تواند پیش بینی را بهبود بخشد.
کاربردها برای مخاطبان مختلف
- مدیران ارشد شرکت های چندملیتی: می توانند فرایند تصمیم گیری را بازطراحی کنند تا ابتدا تیم های محلی گزینه ها را مشخص کنند نه اینکه فقط نظرشان خواسته شود. همچنین ایجاد گروه های بین منطقه ای برای تبادل اطلاعات ضروری است.
- تیم های منابع انسانی و توسعه رهبری: باید مکانیسم هایی مثل نظرسنجی های فصلی و کانال های ایده ق مفهوم بازخورد از همه مناطق طراحی کنند تا صداهای دورتر از مرکز شنیده شود.
- مشاوران کسب و کار و استراتژیست ها: می توانند از این دو رویکرد در مشاوره به شرکت های بین المللی استفاده کنند و به آنان کمک کنند تا از دام مرکزگرایی دوری کنند.
- مدیران منطقه(مدیران شعبات خارجی): اگر ببینند این دو مکانیسم در سازمانشان وجود ندارد، می توانند با استفاده از شواهد این مطالعه، خواستار ایجاد آنها شوند و نقش مؤثرتری در تصمیم گیری ایفا کنند.
اصل مقاله
خلاصه
شرکت های جهانی اغلب به مدل دفترمرکزی-اقماری (HQ-satellite) تکیه می کنند که در آن استراتژی کمتر توسط بینش بازار و بیشتر توسط کسانی که هنگام تصمیم گیری حضور دارند شکل می گیرد – عدم تعادلی که با مناطق زمانی و بحث های ناهمزمان تشدید می شود. با تکیه بر یک مطالعه ۱۵ ماهه شامل مصاحبه ها، گروه های کانونی و میزگردهای اجرایی با بیش از ۱۵۰ رهبر در سراسر ایالات متحده، اروپا، آسیا و خاورمیانه، این مقاله دو راه حل سیستمی را شناسایی می کند که به طور مداوم شکاف نفوذ را کاهش می دهند: ۱) معکوس کردن جهت تصمیم گیری، به طوری که مشکلات، مفروضات و گزینه ها ابتدا توسط منطقه یا بخش نزدیک به مسئله تعریف شوند و دفتر مرکزی بعدا وارد عمل شود؛ و ۲) مهندسی جریان اطلاعات دوطرفه از طریق مکانیسم های قابل پیش بینی و کم اصطکاک (مانند گزارش های استاندارد، شوراهای بین منطقه ای و گروه های کاری مستمر) که اطلاعات خط مقدم را به اندازه ای زود به مرکز منتقل می کند که بتواند اولویت ها را شکل دهد. این شیوه ها با هم کیفیت تصمیم گیری را بهبود می بخشند، دوباره کاری های پرهزینه را کاهش می دهند و ناامیدی رهبرانی که خارج از مرکز فعالیت می کنند را کم می کنند – مزایایی که حتی در سازمان های داخلی که فاصله بین مناطق را مدیریت می کنند نیز کاربرد دارد.
اداره یک شرکت جهانی یک چالش هماهنگی است؛ در عمل، یک عدم تعادل قدرت نیز محسوب می شود. در بسیاری از سازمان های چندملیتی، بزرگترین عاملی که استراتژی را شکل می دهد، بینش یا تخصص بازار نیست، بلکه نزدیکی به دفتر مرکزی است. تصمیمات توسط افرادی که بیدار هستند و در اتاق حضور دارند چارچوب بندی، بحث و اغلب نهایی می شوند، در حالی که رهبران ارشد در جاهای دیگر با نتایجی روبرو می شوند که هیچ شانسی برای تأثیرگذاری روی آن ها نداشته اند. با گذشت زمان، این پویایی دفتر مرکزی-اقماری بی صدا اولویت ها را تحریف می کند، تخصص منطقه ای را به حاشیه می راند و رهبران جهانی را در حال مدیریت پیامدهای تصمیماتی رها می کند که نقشی در اتخاذ آن ها نداشته اند.
در حالی که رهبرانی که از راه دور فعالیت می کنند می توانند با ایجاد ارتباط و اعتماد قوی با همتایان خود در دفتر مرکزی به هدف خود کمک کنند، این نوع رابطه سازی موقت کافی نیست. سازمان های جهانی به راه حل های سیستمی نیاز دارند که تضمین کند اولویت ها و تصمیمات سازمانی، گستره کامل دامنه جهانی آن ها را منعکس می کند.
طی یک دوره ۱۵ ماهه، من و همکارانم اثربخشی رهبری جهانی را از طریق مصاحبه ها، گروه های کانونی و میزگردهای اجرایی با بیش از ۱۵۰ رهبر در سراسر ایالات متحده، اروپا، آسیا و خاورمیانه مطالعه کردیم. این بخشی از یک مطالعه بزرگتر و در حال انجام است که ما در مورد چگونگی مدیریت تنش های فزاینده ژئوپلیتیکی، اقتصادی و فرهنگی توسط رهبران با هوش فرهنگی انجام می دهیم. یافته ها دو استراتژی سازمانی را نشان داد که به طور مداوم عدم تعادل قدرت بین دفتر مرکزی و سایرین را کاهش می دهد.

معکوس کردن جهت تصمیم گیری
در اکثر شرکت های جهانی، تصمیمات پرمخاطره متمرکز هستند تا مدیران ارشد اجرایی بتوانند همسویی را در بین بازارها حفظ کنند، ریسک را مدیریت کرده و ثبات را در سراسر شرکت تضمین کنند. رهبران در حاشیه (مناطق دورتر) تشویق می شوند تا فعالانه صحبت کنند و دلایل خود را بیان کنند، اما این موضوع فرض را بر این می گذارد که آن ها اصلا می دانند تصمیمی در حال بررسی است. اغلب، آن ها غافلگیر می شوند و تنها پس از انجام بحث ها (یا حتی اتخاذ تصمیمات) نظرات خود را مطرح می کنند.

زمان بندی ارائه نظرات مهم است زیرا ایده های اولیه به طور نامتناسبی نحوه تعریف یک مشکل و گزینه هایی را که عملی به نظر می رسند شکل می دهند. تحقیقات روانشناسان آموس تورسکی و دانیل کانمن در مورد «لنگر انداختن» (anchoring) نشان داد که اولین ایده مطرح شده در یک بحث اغلب به نقطه مرجعی تبدیل می شود که تمام ایده های بعدی بر اساس آن ارزیابی می شوند، صرف نظر از اینکه چقدر قوی باشد. رهبران بسیار شایسته در حاشیه می گویند که تصمیمات به طور بی موردی تحت تأثیر همتایان کم تجربه تر در دفتر مرکزی قرار می گیرند. تا زمانی که نظرات منطقه ای درخواست می شود، خطوط کلی یک تصمیم از قبل تعیین شده است. مسئله فقط این نیست که چه کسی تصمیم می گیرد، بلکه این است که فرآیند تصمیم گیری از کجا آغاز می شود.
نقطه شروع تصمیم گیری برای بسیاری از سازمان های جهانی نیز توسط واقعیت های مناطق زمانی شکل می گیرد. یکی از مدیران گفت: «شما از خواب بیدار می شوید، ۲۰۰ پیام را مرور می کنید و متوجه می شوید که تصمیمی بدون شما گرفته شده است.»
یکی از راه هایی که یک سازمان می تواند به طور مؤثر به این موضوع بپردازد، تغییر عمدی نقطه شروع تصمیمات است. به جای چارچوب بندی تصمیم در دفتر مرکزی و سپس درخواست نظر، فرآیند باید به گونه ای بازطراحی شود که تصمیمات به منبع تخصص نزدیک تر باشند. رهبران منطقه ای مشکل را تعریف کرده و با شناسایی گزینه ها، جهت گیری اولیه را تعیین می کنند.

متا (Meta) زمانی این تغییر را اعمال کرد که متوجه شد بسیاری از تصمیمات مهندسی آن توسط مفروضات ریشه دار در سیلیکون ولی شکل می گرفت. متا الزام جدیدی وضع کرد که هر برنامه جدید قبل از پیشرفت باید روی یک تلفن تاشو ساده در روستاهای هند کار کند. با شروع از امکان سنجی در یکی از چالش برانگیزترین بازارهای خود در همان ابتدا، متا چارچوب تصمیمات محصول را تغییر داد.
مدیورا هلث سیستمز (Mediora Health Systems)، یک شرکت تجهیزات پزشکی اروپایی، پس از شکست فروش یک دستگاه قلبی در آسیا به دلیل نادیده گرفتن باورهای محلی توسط دفتر مرکزی، هنجارهای تصمیم گیری خود را معکوس کرد. آن ها الزام کردند که تصمیمات در مورد معرفی یک دستگاه در یک منطقه، با ارزیابی و توصیه های اولیه تیم های منطقه ای آغاز شود.
معکوس کردن جهت تصمیم گیری به معنای کنار گذاشتن کامل کنترل متمرکز نیست. سؤالاتی که برای تعیین میزان اختیارات دفتر مرکزی باید پرسید عبارتند از:
- آیا ارائه یک تجربه مشتری ثابت در سراسر بازارها مهمتر از سازگاری محلی است؟
- آیا اجرای متفاوت این تصمیم باعث ایجاد مسئولیت قانونی یا تضعیف برند می شود؟
- آیا این تصمیم سرمایه ای را درگیر می کند که با سایر اولویت های سازمان در رقابت است؟
- آیا تخصص اصلی مورد نیاز در مرکز متمرکز است یا در بازارهای محلی؟

اطمینان از جریان اطلاعات دوطرفه
از رهبران جهانی انتظار می رود که بدون اطلاع کامل از آنچه در حال رخ دادن است، به ریسک های در حال تغییر رسیدگی کنند. در سازمان هایی با مناطق زمانی بسیار متفاوت، اطلاعات به ندرت در یک زمان به دست همه تصمیم گیرندگان می رسد.
در بسیاری از سازمان ها، جریان اطلاعات به شکل نابرابر اتفاق می افتد. برای مثال، در خاورمیانه و اروپا، سفارش موبایلی و تحویل غذا بسیار قبل از ایالات متحده اوج گرفت. رهبران منطقه ای یک رستوران زنجیره ای تلاش کردند توجه دفتر مرکزی را جلب کنند، اما موفق نشدند. در همین حال، رهبران دفتر مرکزی بدون در نظر گرفتن این روند در حال بودجه بندی بودند.

بسیاری از سازمان ها تلاش می کنند با جلسات عمومی و داشبوردهای ارتباطی این مشکل را حل کنند، اما همچنان موقعیت شما در سازمان به طور نامتناسبی اطلاعات دریافتی و ارسالی را شکل می دهد. متغیر حیاتی این است که آیا اطلاعات به اندازه کافی زود وارد می شود تا اولویت ها را شکل دهد یا خیر.
چندین راه برای تقویت جریان اطلاعات وجود دارد:
۱. ایجاد مکانیسم های کم اصطکاک: نظرسنجی های مستمر، یادآوری های هفتگی و کانال های ایده برای تسهیل رسیدن بینش های منطقه ای به دفتر مرکزی.

۲. ایجاد گروه های کاری بین منطقه ای: مانند «شوراهای بینش جهانی» در شرکت مدیورا که به صورت ماهانه برای تبادل اطلاعات تشکیل جلسه می دهند و نمایندگان دفتر مرکزی نیز در آن حضور دارند تا بینش ها را با استراتژی سازمانی ادغام کنند.
۳. تشکیل کارگروه های جهانی متمرکز بر داده: همان شرکت فست فود در نهایت یک کارگروه جهانی ایجاد کرد تا با بررسی داده های استاندارد مناطق، طراحی آشپزخانه و مدل های کارکنان را در سراسر جهان تنظیم کند.
۴. مهندسی جریان اطلاعات ناهمزمان: پروژه شاکتی یونیلور در هند، که در آن زنان روستایی به عنوان توزیع کننده عمل می کردند، به معدن طلایی از مشاهدات بلادرنگ تبدیل شد. دفتر مرکزی توانست با دریافت به روزرسانی های ساختاریافته مستقیما از بازارها، تغییرات را پیش بینی کند.

رهبری مشترک
رهبری توزیع شده یک واقعیت اجتناب ناپذیر برای هر شرکت جهانی است. با این حال، اگر کنترل نشود، نزدیکی فیزیکی به جای دانش، میزان تأثیرگذاری یک رهبر را شکل می دهد. هنگامی که سازمان ها روال های سیستمی را برای پر کردن شکاف بین دفتر مرکزی و سایر مناطق توسعه می دهند، تصمیم گیری های بهتر، جریان اطلاعات بیشتر و ناامیدی کمتری ایجاد می شود. این شیوه های سیستمی حتی می توانند به شرکت هایی که منحصرا در داخل یک کشور فعالیت می کنند نیز کمک کنند.

در مواجهه با نوسانات ژئوپلیتیک، فشار اقتصادی و پیشرفت های هوش مصنوعی، متصل کردن رهبری در سراسر جغرافیا و مناطق زمانی، تضمین می کند که سازمان از تخصص و بینش همه رهبران خود به بهترین نحو بهره مند شود.

نظرات
برای ثبت نظر باید ثبتنام کنید.
ثبتنام / ورود