پرامپت عکس رسمی

عکاسی رسمی بدون دردسرهای آتلیه سر کوچه

همه ما حداقل یک بار تجربه زل زدن به دوربین آتلیه‌ای با نورپردازی افتضاح رو داشتیم؛ همون عکسی که آخرش شبیه مجرم‌های فراری تو صفحه حوادث روزنامه می‌شیم و مجبوریم همون رو روی پاسپورت یا کارت ملی تحمل کنیم. حالا داستان لینکدین و رزومه‌های کاری که جای خود داره. خیلی وقت‌ها حس و حال یا پول رفتن به یک استودیوی حرفه‌ای برای یک شات پرتره کاری رو نداریم. اینجاست که هوش مصنوعی وارد بازی میشه.

فقط کافیه جای کلمات درست رو تو پرامپت (دستور متنی) بلد باشی تا میدجرنی یا استیبل دیفیوژن کاری کنه که انگار بهترین عکاس تهران تو بهترین استودیو ازت عکس گرفته. قرار نیست از هوش مصنوعی خواهش کنی «یک عکس خوب» بهت بده. باید دقیقا بهش بگی چه لنزی، چه نوری و چه استایلی می‌خوای.

آناتومی یک پرامپت پرتره که ردخور نداره

وقتی می‌خوای عکس رسمی بسازی، باید عین یک کارگردان وسواسی عمل کنی. جزئیات حسابی مهمن. یک پرامپت خشک و خالی مثل “a man in a suit” یه تصویر پلاستیکی و مصنوعی تحویلت میده.

برای گرفتن یک خروجی طبیعی، باید چهار تا فاکتور رو تو پرامپتت بچینی:

۱. سوژه (سن، ملیت، فرم صورت، لباس)

۲. نورپردازی (نور نرم، نورپردازی رامبراند، نور استودیو)

۳. مشخصات دوربین (نوع لنز، مثلا ۸۵ میلی‌متری که برای پرتره معجزه می‌کنه)

۴. پس‌زمینه (رنگ خنثی برای مدارک، یا دفتر کار بلور شده برای لینکدین)

کپی کن، تغییر بده، استفاده کن

بیا چند تا سناریوی واقعی رو با هم ببینیم. این پرامپت‌ها رو می‌تونی مستقیم تو ابزارهایی مثل Midjourney نسخه ۶ استفاده کنی.

مدل اول: پرتره مدیریتی برای لینکدین و رزومه (مردانه)

تو ایران معمولا کت و شلوار بدون کراوات برای فضای رسمی و شرکتی جواب‌تره.

Professional corporate headshot of a 35-year-old Iranian man, wearing a sharp charcoal grey suit with a crisp white shirt, unbuttoned top button, no tie, well-groomed short beard, warm confident smile, soft cinematic studio lighting, blurred modern office background with subtle blue tones, shot on Sony A7R IV, 85mm f/1.4 lens, photorealistic, 8k, ultra-detailed --ar 4:5 --style raw --v 6.0

مدل دوم: عکس پرسنلی و اداری با مقنعه یا شال (زنانه)

اگه برای سایت‌های داخلی، ثبت نام ارگان‌ها یا رزومه شرکت‌های سنتی‌تر عکس می‌خوای، این پرامپت دقیقا همون پس‌زمینه سفید و نور تخت و واضحی رو میده که کارگزینی‌ها عاشقشن.

Front-facing passport style ID photo of a beautiful young Iranian woman wearing a formal neat black Maghnaeh (work hijab), minimal and natural makeup, neutral but pleasant expression, looking directly at the camera, plain pure white background, flat soft lighting to remove harsh shadows, ultra-realistic portrait, 50mm lens, highly detailed face --ar 3:4 --v 6.0

مدل سوم: کژوال اما حرفه‌ای (استارتاپی)

برای اون‌هایی که تو اکوسیستم استارتاپی کار می‌کنن و نمی‌خوان خیلی عصا قورت‌داده به نظر برسن.

High-end editorial portrait of a young Persian woman, wearing a stylish dark blazer over a plain beige t-shirt, casual chic, confident look, natural sunlight hitting the face from a side window, blurred coffee shop background, shot on Kodak Portra 400 film, 35mm lens, grainy texture, highly realistic --ar 1:1 --v 6.0

قلق‌های چهره و ملیت

هوش مصنوعی‌ها ذاتا بایاس دارن. اگه فقط بنویسی «مرد» یا «زن»، معمولا یه چهره کاملا غربی و بلوند تحویلت میدن. اگه بنویسی خاورمیانه‌ای، گاهی میرن سمت چهره‌های خیلی تیره یا کلیشه‌ای عربی. بهترین کلمات کلیدی برای اینکه صورت‌ها شبیه خودمون دربیاد استفاده از ترکیب‌هایی مثل Persian descent, Iranian facial features, یا olive skin tone (پوست سبزه روشن) هست.

اگه از ابزارهایی استفاده می‌کنی که قابلیت Face Swap یا همون تغییر چهره دارن (مثل بات‌های دیسکورد InsightFace)، اول با پرامپت‌های بالا یک بدن و کادر بی‌نقص بساز، بعد چهره خودت رو روی اون عکس بنداز.

دفعه بعد که سایت استخدامی ازت عکس خواست، به جای اینکه تو گالری گوشیت دنبال یه عکس کراپ‌شده از عروسی پسرخاله‌ات بگردی، دیسکورد رو باز کن، یه پرامپت بنویس و تو بیست ثانیه یک پرتره درجه یک تحویل بگیر.