پرامپت عکس پرسنلی

آتلیه‌ها رو فراموش کنید، ولی هوش مصنوعی رو هم گول نزنید

عکاسی پرسنلی تو ایران همیشه یه پروسه رو اعصاب بوده. میری تو یه اتاق تاریک، عکاس میگه «سرت رو بده بالا، لبخند نزن» و تهش یه عکسی تحویل می‌گیری که شبیه مجرم‌های فراری شدی با یه بک‌گراند آبی جیغ. الان با میدجرنی (Midjourney) و دال-ای (DALL-E) میشه تو خونه نشست و عکس پرسنلی ساخت. مشکل اینجاست که خروجی اکثر بچه‌ها شبیه کاراکترهای پلاستیکی بازی‌های ویدیویی میشه. پوست‌های بیش از حد صاف، چشم‌های براق غیرطبیعی و لباس‌هایی که اصلا تو کانتکست ایران قفلن.

راز یه خروجی طبیعی تو نوشتن کلمات جادویی (پرامپت) نیست؛ تو درک نورپردازی، نوع لنز و دادن جزئیات نقص‌های انسانی به هوش مصنوعیه.

یه عکس پرسنلی برای رزومه ایرانی، لینکدین یا مدارک اداری یه سری خط قرمز داره. آقایون معمولا پیراهن ساده بدون کراوات یا یقه دیپلمات می‌پوشن و خانم‌ها نیاز به مقنعه مشکی یا شال ساده با پوشش کامل دارن. هوش مصنوعی ذاتا این مفاهیم رو خوب نمی‌فهمه، پس باید با کلمات دقیق بهش حالی کنیم.

فرمول ساخت پرامپت عکس پرسنلی

برای اینکه عکس فیک به نظر نرسه، پرامپت شما باید این چهار تا تیکه رو داشته باشه:

سوژه (جنسیت، سن، ملیت) + لباس (دقیق و با رنگ) + نور و لنز دوربین + پس‌زمینه.

پرامپت برای آقایان (استایل رسمی و شرکتی ایران)

فرض کنید یه عکس برای رزومه یه مدیر یا برنامه‌نویس می‌خواید. نباید کراوات داشته باشه و باید چهره‌اش خاورمیانه‌ای و واقعی باشه.

پرامپت انگلیسی (برای کپی در میدجرنی):

Professional ID photo, headshot of a 35-year-old Iranian man, short black hair, well-groomed short stubble beard, wearing a dark navy blue suit jacket with a plain white button-up shirt, no tie, looking directly at the camera, neutral relaxed expression. Studio lighting, soft diffuse light, 85mm lens, f/2.8, plain light grey background, photorealistic, ultra-detailed skin texture, 8k –ar 3:4

ببینید چطور به جای کلمه کلی “Handsome”، از عبارت “skin texture” (بافت پوست) استفاده کردیم. هوش مصنوعی اگه بافت پوست رو نسازه، صورت رو مثل ماست صاف می‌کنه.

پرامپت برای خانم‌ها (با پوشش مقنعه یا شال)

درآوردن مقنعه تو هوش مصنوعی سخته چون تو دیتابیسش بیشتر “Hijab” به سبک عربی یا ترکی تعریف شده. بهترین کار استفاده از ترکیب کلمات برای شال پیچیده شده یا مقنعه فرم اداریه.

پرامپت انگلیسی:

Official passport photo of a 30-year-old Iranian woman, wearing a plain black tight-fitting hood-style hijab (maghnaeh) covering hair and neck completely. Natural very light makeup, warm olive skin tone. Looking straight ahead, serious but approachable face. Frontal portrait, studio flash lighting, rim light, 50mm lens, plain white background, hyper-realistic, documentary photography –ar 3:4

اینجا کلمه “documentary photography” (عکاسی مستند) خیلی به دادتون می‌رسه. باعث میشه میدجرنی اون حس فانتزی و اینستاگرامی رو بریزه دور و یه عکس خام و واقعی تحویل بده.

نور و لنز؛ تفاوت آماتور و حرفه‌ای

چیزی که یه عکس رو واقعی می‌کنه، دوربینیه که باهاش ثبت شده. وقتی تو پرامپت هیچ لنزی نمی‌نویسید، هوش مصنوعی از خودش یه زاویه واید یا عجیب غریب می‌سازه که بینی رو بزرگ می‌کنه یا صورت رو دفرمه نشون میده.

برای عکس پرسنلی فقط و فقط این دو تا لنز رو تو پرامپت بنویسید: 85mm lens یا 100mm lens.

این لنزها تو دنیای واقعی برای عکاسی پرتره استفاده میشن و تناسبات صورت رو دقیقا همونطوری که هست ثبت می‌کنن.

برای نور هم از ترکیب Rembrandt lighting (نورپردازی رامبراند که یه سایه مثلثی جذاب زیر چشم میندازه) یا Flat studio lighting (برای عکس‌های کاملا اداری و بدون سایه‌های خشن) استفاده کنید.

یه ترفند ریز هم اینه که آخر پرامپتتون بنویسید imperfections, pores, very light skin fuzz. شاید عجیب باشه که از هوش مصنوعی بخواید بهتون لک و پرز پوست بده، ولی دقیقا همین نقص‌های کوچیک باعث میشه مدیر منابع انسانی وقتی رزومه‌تون رو می‌بینه، نفهمه عکس رو با کامپیوتر ساختید. ما تو دنیای واقعی آدم‌های پلاستیکی نداریم.